اومدم بگم که یه بچه ۵ ساله در یکی از بیمارستانهای تهران داره با یه بیماری سخت دست و پنجه نرم میکنه

این بچه ۵ ساله بیماریش سرطان خون هستش

برای شفای این طفل معصوم همه دست به دعا برمیداریم

 دیگه حس نوشتن ندارم و از این دنیا خسته شدم

هیچکس منو دوست نداره

غروب جمعه پاييز مى آيد
هزاران برگ پاييزى
لباس زرد خود بر تن
به زير گامهاى عابرى خسته
خزان و خشکى خود را به نجوا باز مى گويند
غروب جمعه پاييز و چشمانى که تا باريدنش
تنها به قدر يک بهانه فاصله باقيست
يکى آمد کليد قفل لب هاى مرا آهسته بر دارد
ولى من
اين سکوتم
آخرين سرمايه ام را
با کسي قسمت نخواهم کرد
به تنهايى قسم
دلتنگ دلتنگم
ميان آسمان دلگرفته با دل تنگم
فقط يک پنجره راه است
غروب و جمعه و پاييز!!!
عجب ترکيب دلتنگي

ولي من خسته ام از حس تنها يى
مرا با غم حسابى نيست
مرا با غصه کارى نيست

کنون يک پنجره تا آسمان باز است
تن عريان کوچه همچنان خشک است
هزاران برگ پاييزى به خشکى گوشه ى ديوار مى لغزند
هزاران شکر، انسانم
نه برگى خشک در دستان باد سرد پاييزى
غروب جمعه ى پاييز و اميدم به فردايى که مى آيد....

              سحرگاهان وقتی از مزارش می گذری

                                               به او بگو

                                                        نگاه من همواره

                                                                    قدمهای شتابانش را

                                                                                  جستجو می کند.

و اگر میدانستی

                              که چه زجری دارد

                                           خنجر از دست

                                                       عزیزان خوردن

                                                                از من خسته نمی پرسیدی

                                              که چرا تنهایی ؟

من تنها

           میان اینهمه 

                           تنها

                                تنهای

                                        تنهایم و

                                                   تنها

                                                        با تنهایی

                                                                     توست

                                                                               که با تنهایی

                                                                                                خویش سازگارم .

تا کنون 

     رفیقی پیدا نکرده ام

         که به اندازه ی تنهایی

              رفاقت داشته باشد

                       گريه كه سهم من نبود.....

                                             قصه كه از سر نميشه

                                                                    با يكي بود يكي نبود

                                                       چه طوري باورم بشه

                                   رفتن تو تنگ غروب

             چه جوري آخه سر رسيد

 فرصت اون روزاي خوب

به خدا باورم نشد

              وقتي كه نشناختي منو

                                  از شب پرپرزدنم

                                              چه طور تونستي بگذري؟

                               من كه غريبه نبودم

    چه طور دلت اومد بري؟

 گفتي به من تو هم برو

                  يه قصه ي تازه بگو

                                  گفتي به من راهي بشو

                                                 تو جاده هاي پيش رو

                                                                      آخه بگو منو به كي سپردي وقت بي كسي؟

                                                                                      چرا نخواستي بموني

                                                                         به داد اشكام برسي

                                                        با يكي بود يكي نبود

                                  قصه كه از سر نميشه

          هيچ كي آخه به غير تو

حرفامو از بر نميشه

                       در كنارم نيستي آرام باور ميكنم

درفلق بود که پرسيد سوار

اسمان مکثی کرد.

 رهگذر شاخه  نوری که به لب داشت به تاريکی شن ها بخشيد.

وبه انگشت نشان داد سپيداری وگفت.

نرسيده به درخت، 

کوچه باغی است که از خواب خدا سبز تر است

ودر ان عشق به اندازه پرهای صداقت ابی است.

ميروی تا ته ان کوچه که از پشت بلوغ، سر بدر می ارد،

پس به سمت گل تنهائی می پیچی،

دو قدم مانده به گل،

 پای فواره جاويد اسا طير زمين می مانی

وتو را ترسی شفاف فرا می گیرد.

 در صميمیت سيال فضا، خش خشی می شنوی.

 کودکی می بينی

  رفته از کاج بلندی بالا، جوجه بردارد از لانه نور

 وازاو می پرسی

 خانه دوست کجاست ؟

 باغی سبز کجاست؟

در سایه سار نگاه تو لبخند می زنم

ثانیه های مانده به تو را دور می شوم

من بی خبر ز نگاه تو محروم می شوم

ثانیه های با تو وبی تو{چه قدر سر گیجه}

ثانیه ها و دقایق ...من چقدر درگیرم

ثانیه ها،دروغ،نگاه ،گناه ،دلم

ثانیه ها  و دقایق.......چقدر دلگیرم

ثانیه های مانده به لبخند تو را چرا

من بی هدف میان هیاهوی دهر ...می میرم

من مست ثانیه های با تو هستم تو رانمی دانم

ثانیه های شاد من هستی تو را؟.......

ليلي زير درخت انار نشست

درخت انار عاشق شد.گل داد سرخ سرخ.

گلها انار شد داغ داغ.هر اناري هزار تا دانه داشت

دانه ها عاشق بودند.دانه ها توي انار جا نمي شدند.

انار كوچك بود.دانه ها تركيدند.انار ترك برداشت.

خون انار روي دست ليلي چكيد.

ليلي انار ترك خورده را از شاخه چيد.مجنون به ليلي اش رسيد

خدا گفت : راز رسيدن فقط همين بود.

كافي است انار دلت ترك بخورد.

می رسد روزی که بی من روزها را سر کنی

می رسد روزی که مرگ عشق را باور کنی

می رسد روزی که تنها در کنار عکس من

نامه های کهنه ام را مو به مو از بر کنی

من پشيمان نيستم

من به اين تسليم مي انديشم، اين تسليم درد آلود

من صليب سرنوشت را

بر فراز تپه هاي قلتگاه خويش بوسيدم

در خيابان هاي سرد شب

خفته ها پيوسته با ترديد

يكدگر را ترك مي گويند

در خيابان هاي سرد شب

جز خداحافظ، خداحافظ صدايي نيست

من پشيمان نيستم

قلب من گويي در آن سوي جهان جاريست

زندگي قلب مرا تكرار خواهد كرد

و گل قاصدك كه بوده در درياچه هاي باد

ميداند

او مرا تكرار خواهد كرد

آه ميبيني.....

كه چگونه پوست من مي درد از هم

ميكند آغاز....

من تو هستم

كسي كه دوست ميدارد

ناگهان پيوند گنگي باز ميابد

با هزاران چيز غربت بار نا معلوم

با تمام شهوت تند زمين مستم

كه تمام آبها را ميكشد در خويش

تا تمام دشتها را بارور سازد

گوش كن....

به صداي دوردست من

در مه سنگين بامداد

و مرا در ساكت آيينه ها بنگر

كه چگونه با زبان مانده هاي دستهايم

عشق تاريك تمام خواب ها را لمس ميسازم

و دلم را خالكوبي ميكنم چون لكه اي خونين

بر سعادت هاي معصومانه ي هستي

من پشيمان نيستم

با من اي محبوب من از يك من ديگر

كه تو را در خيابان هاي سرد شب

با همين چشمان عاشق باز خواهي يافت

گفتگو كن

و به ياد آور مرا در بوسه ي اندوهگين او

بر خطوط مهربان زير چشمانت

فقط برای تو

آدمک آخر دنیاست بخند

آدمک مرگ همین جاست بخند

دست خطی که ترا عاشق کرد

شوخی کاغذی ماست بخند

آدمک خر نشوی گریه کنی

کل دنیا سرابست بخند

آن خدایی که بزرگش خواندی

بخدا مثل تو تنهاست بخند

من ان گلبرگ مغرورم که می میرم ز بی ابی

ولی با خفت و خواری نمی گردم بی خاری

خدا اگه میونه این همه ادم

بازم نوبت باختن من بود

چرا عاشق شدم ؟

اونی که همه هستیمو زیر پاش دادم

چرا اتیش سوختن من بود

چرا عاشق شدم ؟

 دوستت دارم تا آخرین نفس

هرگز هیچ حسرتی در دنیا اینچنین یکجا جمع نمی شود

مگر در این سه واژه ی کوتاه

او دوستم ندارد ...

دنياي عجيبي است؛

 وقتي مي خواهي گريه کني،

 شانه اي نداري تا سر بر آن گذاري

 و غم دلت را زار زار اشک بريزي

 و وقتي شانه اي براي گريستن داري

 ديگر اشکي براي ريختن نداري،

 و نه حتي نيازي به ريختن اشک .

کنار آشیانه ی تو آشیانه می کنم

..عـاشـقـی رو دوســت دارم بـا تـمــام بی قــراریــش..................................

....مـن می خوام اشکـا بفهمن وقتی از چشـام میـریزه................................

......تنـهایی گـرچـه کُـشنـدَس واسـه مـن خیـلی عـزیزه..............................

........تـو کتاب نوشته عاشق خیلی تنها خیلی خستست............................

..........جــای بــارون بـهــاری روی چـتـرای شـکـسـتـَـسـت..........................

.............امــا مـن می گم یــه عـاشـق هـمـه ی دنیـا رو داره.......................

...............هـمه چتـرا رو بــایـد بسـت وقتی آسـمـون می بـاره....................

.................نـــون عـشـقـــو مـی خــورم مـنــت نــونــــوا نــدارم..................

...................سـیـنـه سوختــه عـاشـقــم بـا کـسی دعــوا نــدارم................

.....................تــــوی دنــیــایـی کــه گــرگ و بــرِّگـی تــو ذاتــشــه..............

.......................من می خـوام خودم بـاشم بـا هیشکی کـاری ندارم............

..........................زنـده بـودن نــمی خـــوام زنــدگــی قــامـــوس مـنـه.........

.............................فـقــط و فـقــط دو رنـگـی تـنــها کـــابـــــوس مـنــــه.......

...............................گـــرچـه خــاکـــم زیـــر پــــا امـــا غـــرورم آســمــون....

..................................مــشــکی رنـگ عـشــقـمـه تــرانــه قـقـنـوس مـنـه..

....................................زنــدگـی رو دوســت دارم بــا تـمــام بــد بـیــاریـــش

....................................عــاشـقی رو دوسـت دارم بـــا تـمــام بی قـراریــش

..................................مـن می خـوام اشکـا بـفهمن وقتی از چشام میریزه..

................................تنـهـایی گـرچـه کُـشـنـدَس واسـه مـن خیلی عـزیزه...

..............................کـاش می شد دارو بـاشیم نـه زخم کـاری نـه نـمـک.....

............................قـطـره ی آبـی بـاشیـم تــو قـلــب خـشـک پـر تـَــرَک.......

..........................واســه عـشـق و عـاشـقی تـو سختیـاش کم نـذاریم.........

.........................واســـه ی خــودمــون آدمـی بــشــیــم نـــه آدمـــک...........

.......................خیـلـیــا مـی گـن کـه عــاشـقی رو دیــدار بــدونـیــم.............

.....................امــا مـن مـی گــم کـه عـشقـو طــرح دیــوار نـدونیـم...............

....................مـن می خــوام کـه مثـل مـوج نـبــاشـم امــا بـمونـم................

..................کـاش می شـد تـو عیـن سختی بـازم عاشق بمونیم..................

.................زنــدگــی رو دوســت دارم بــا تـمــام بــد بـیــاریـــش...................

..............عـاشـقـی رو دوســت دارم بــا تـمـــام بـی قـراریـش......................

............مـن می خـوام اشکـا بـفهمن وقتی از چشـام میریزه........................

..........تنـهــایی گـرچـه کُـشـنـدَس واسـه مـن خیلی عزیزه...........................

........تـو کتاب نوشته عاشق خیلی تنها خیلی خستست.............................

.....جـای بــارون بـهــاری روی چـتـــرای شـکـسـتــسـت...............................

..امـا مـن می گـم یـه عـاشـق هـمـه ی دنـیـا رو داره...................................

همـه چتـرا رو بـایـد بسـت وقـتی آسمـون می بــاره....................................

مرا کم دوست داشته باش اما همیشه دوست داشته باش

ازغم دوري در قبرستان هم  جاي نداريم...

   دلم گرفته
    

وقتی دستام خالی باشه اگه باشم عاشق تو  
غیر دل چیزی ندارم که بدونم لایق تو
دلمو از مال دنیابه تو هدیه داده بوده
   با تموم بی پناهی به تو تکیه داده بودم
اگه احساسمو کشتی اگه از یاد منو بردی
اگه رفتی بی تفاوت به غریبه تن سپردی
   بدون اینو که دل من شده جادو به طلسمت
    یکی هست اینور دنیا که تو یادش مونده اسمت

    تب عشق بود ميان من و تو؛

     تبی که حتی با باران وفا نيز آرام نمی شد و به تاراج رفتن

    کلام من و تو تا که هيچ چيز بجز سکوت در ميان ما نماند .

    چهره هايی آرام اما قلبی آشفته و روحی آکنده از حرف من و تو ؛

    و در اين بی واژگی و بی کلامی من در اشکهايم غوطه ور بودم؛

    و تو تنها نگاهت بدرقه اشکهايم بود و تو با نگاهت اشکهای دلم را پاک کردی

    وقتی که گونه هايم را نوازش ميکرد